مهتاب شب

شناور در بیکران

mountorsa — Sat, 15 Mar 2008 16:03:18 GMT

این عکسی است که فضاپیمای وویجر از زمین گرفته است. عکسی که زمین را در فضای بیکران نشان می دهد. کارل ساگان فضانورد آمریکایی کتابی با همین عنوان نوشته است. در قسمتی از این کتاب می خوانیم:

دوباره به این نقطه نگاه کنید. همین جاست. خانه اینجاست. ما اینجاییم. تمام کسانی که دوستشان دارید٬ تمام کسانی که می شناسید٬ تمام کسانی که تابحال چیزی در موردشان شنیده اید٬ تمام کسانی که وجود داشته اند٬ زندگی شان را در اینجا سپری کرده اند. برآیند تمام خوشی ها و رنج های ما در همین نقطه جمع شده است. هزاران مذهب٬ ایدئولوژی و دکترین اقتصادی که آفرینندگانشان از صحت آنها کاملا مطمئن بوده اند٬ تمامی شکارچیان و صیادان٬ تمامی قهرمانان و بزدلان٬ تمامی آفرینندگان و ویران کنندگان تمدن٬ تمامی پادشاهان و رعایا٬ تمامی زوج های جوان عاشق٬ تمامی پدران و مادران٬ کودکان امیدوار٬ مخترعان و مکتشفان٬ تمامی معلمان اخلاق٬ تمامی سیاستمداران فاسد٬ تمامی «ابرستاره ها»٬ تمامی رهبران کبیر٬ تمامی قدیسان و گناهکاران در تاریخِ گونه ما٬ آنجا زیسته اند٬ در این ذره غبار که در فضای بیکران در مقابل اشعه خورشید شناور است. زمین ذره ای خرد در مقابل عظمت جهان است. به رودهای خون که توسط امپراطوران و ژنرال ها بر زمین جاری شده٬ البته با عظمت و فاتحانه٬ بیاندیشید. این خونریزان٬ اربابان لحظاتی از قسمت کوچکی از این نقطه بوده اند. به بی رحمی های بی پایانی که ساکنان گوشه ای از این نقطه٬ توسط ساکنان گوشه دیگر (که از این فاصله نمیتوان آنها را از هم بازشناخت) متحمل شده اند بیاندیشید٬ چقدر اینان به کشتن یکریگر مشتاقند٬ چقدر با حرارت از یکدیگر متنفرند. تمامی شکوه و جلال ما٬ تمامی حس خود مهم بینی بی پایان ما٬ توهم اینکه ما دارای موقعیتی ممتاز در پهنه گیتی هستیم٬ به واسطه این عکس به چالش کشیده می شود. سیاره ما لکه ای گم شده در تاریکی کهکشانهاست. در این تیرگی و عظمت بی پایان٬ هیچ نشانه ای از اینکه کمکی از جایی میرسد تا ما را از شر خودمان در امان نگاه دارد٬ دیده نمی شود.
زمین تنها جای شناخته شده است که قابلیت زیست دارد. هیچ جایی نیست٬ حداقل در آینده نزدیک که گونه بشر بتواند به آنجا مهاجرت کند. مشاهدات٬ بله٬ استقرار٬ هنوز نه. خوشتان بیاید یا نه٬ زمین تنها جایی است که می توانیم روی پای مان بایستیم. گفته شده که فضانوردی تجربه ای است شخصیت ساز که فرد را فروتن می سازد. شاید هیچ تصویری بهتر از این٬ غرور ابلهانه و نابخردانه نوع بشر را در دنیای کوچکش به نمایش نگذارد. برای من٬ این تصویر تاکیدی است بر مسئولیت ما در جهت برخورد مهربانانه تر ما با یکدیگر٬ و سعی در گرامی داشتن و حفظ کردن این نقطه آبی کمرنگ٬ تنها خانه ای که تاکنون شناخته ایم.

نرم نرمک میرسد اینک بهار

mountorsa — Thu, 13 Mar 2008 17:16:18 GMT

ساقیا آمدن عید مبارک بادت		وان مواعید که کردی مرواد از یادت
در شگفتم که در این مدت ایام فراق		برگرفتی ز حریفان دل و دل می‌دادت
برسان بندگی دختر رز گو به درآی		که دم و همت ما کرد ز بند آزادت
شادی مجلسیان در قدم و مقدم توست		جای غم باد مر آن دل که نخواهد شادت
شکر ایزد که ز تاراج خزان رخنه نیافت		بوستان سمن و سرو و گل و شمشادت
چشم بد دور کز آن تفرقه‌ات بازآورد		طالع نامور و دولت مادرزادت
حافظ از دست مده دولت این کشتی نوح		ور نه طوفان حوادث ببرد بنیادت

حافظ

پرواز آزادی

mountorsa — Sat, 08 Mar 2008 19:37:43 GMT

مردان دریایی

mountorsa — Wed, 05 Mar 2008 16:35:18 GMT

این من نه منم آنکه منم گوئی کیست

گویا نه منم در دهنم گوئی کیست

من پیرهنی بیش نیم سر تا پای

آن کس که منش پیرهنم گوئی کیست

ای دریا دل تو گوهر و مرجان را

درباز که راه نیست کم خرجان را

تن همچو صدف دهان گشاده است که آه

من کی گنجم چو ره نشد مرجان را

سرزمین همیشه سبز

mountorsa — Mon, 03 Mar 2008 15:31:18 GMT

ای سبزی هر درخت و هر باغ و گیا

ای دولت و اقبال من و کار و کیا

ای خلوت و ای سماع و اخلاص و ریا

بی‌حضرت تو این همه سوداست بیا

mountorsa — Wed, 27 Feb 2008 21:33:18 GMT

حكایت مرد بقال و طوطی و روغن ریختن طوطی در دكان

بود بقالی و او را طوطیی خوش نوا و سبز و گویا طوطیی

بر دكان بودی نگهبان دكان نكته گفتی با همه سوداگران

در خطاب آدمی ناطق بدی در نوای طوطیان حاذق بدی

خواجه روزی سوی خانه رفته بود بر دکان طوطی نگهبانی نمود

گربه ای بر جست ناگه از دکان بهر موشی، طوطیک از بیم جان

جست از صدر دكان، سویی گریخت شیشه های روغن ُگل را بریخت

از سوی خانه بیامد خواجه اش بر دكان بنشست فارغ خواجه وش

دید پُر روغن دكان و جاش چرب بر سرش زد، گشت طوطی كل ز ضرب

سیما/

انتظار.....

mountorsa — Thu, 21 Feb 2008 15:20:18 GMT

به کجا چنان شتابان؟

گون از نسیم پرسید.

دل من گرفته زینجا..

هوس سفر نداری.......

چه دردیه دوری و انتظار......چقدر طولانی شدند روزای کوتاه....صبر داره تموم میشه. فکر نمی کردم اونی که به دوستاش صبور بودن و یاد میداد روزی خودش نتونه صبر کنه.... یک نفر که خیلی برام عزیزه بهم یاد داده که تو چنین شرایطی روزه صبر بگیرم..عمل کردنش سخته ولی دارم سعی میکنم. این چمدون سفر مثل اینکه امسال دلش آروم و قرار نداره...هنوز باز نشده باز هوای سفر بسرش زده. چقدر برای رسیدن به چیزای باارزش انرژی باید گذاشت.... من که در این راه تمام انرژی که دارم می زارم ..زمانی هم که تموم شد جونم و می زارم....... تو سفر قونیه ۲ چیز باازش بدست آوردم.....یکی شناخت مولانا و ارزش زندگی و دیگری وارد شدن یک نفر به زندگی من که خودش می دونه کیه. این ۲ چیز خیلی به هم ربط دارن...دست بدست هم دادن و زندگی رو زیبا کردن. زندگی زیباست ای زیباپسند....زیبه اندیشان به زیبایی رسند....آنقدر زیباست این بی بازگشت ....کز برایش می توان از جان گذشت .......به امید دیدار

ای شب شادی همیشه بادی شادا

عمرت به درازی قیامت بادا

در یاد من آتشی از صورت دوست

ای غصه اگر تو زهره داری یادا.............

خانه دل باز کبوتر گرفت...

mountorsa — Thu, 14 Feb 2008 16:09:18 GMT

به هر جایی که سرنهم مسجود اوست در شش جهت و برون شش معبود اوست باغ و گل و بلبل و سماع و شاهد این جمله بهانه ست همه مقصود اوست

----------------------------------------------------------------------------

کیست در این شهر که او مست نیست کیست در این دور کز این دست نیست

کیست که از دمدمه روح قدس حامله چون مریم آبست نیست

کیست که هر ساعت پنجاه بار بسته آن طره چون شست نیست

چیست در آن مجلس بالای چرخ از می و شاهد که در این پست نیست

می نهلد می که خرد دم زند تا بنگویند که پیوست نیست

جان بر او بسته شد و لنگ ماند زانک از این جاش برون جست نیست

بوالعجب بوالعجبان را نگر هیچ تو دیدی که کسی هست نیست

برپرد آن دل که پرش شه شکست بر سر این چرخ کش اشکست نیست

نیست شو و واره از این گفت و گوی کیست کز این ناطقه وارست نیست

آخرین روزی که اومدیم حرم برای خداحافظی ..ازت پرسیدیم که کی دوباره ما رو می طلبی......

پاسخی ازت نشنیدیم....ولی....کی فکرش و میکرد که ما دوباره بعد از ۴ ماه به پابوست بیایم ....

پس ما رو طلبیدی ای حضرت...

به امید زیارت دوباره در قونیه به زودی .......

تو بودی اول و آخر تو باشی....

mountorsa — Mon, 11 Feb 2008 20:11:18 GMT

حضرت مولانا

الا ای‌ شمس‌ تبریزی‌ چنان‌ مستم‌ از این‌ عالم‌ که‌ جز مستی‌ و سرمستی‌ دگر چیزی‌ نمی‌دانم‌

شمس تبریزی

من از عالم تو را تنها گزینم                 روا داری که من غمگین نشینم

دل من چون قلم اندر کف توست          ز توست ار شادمان وگر حزینم

بجز آنچ تو خواهی من چه باشم          بجز آنچ نمایی من چه بینم

   گه از من خار رویانی گهی گل              گهی گل بویم و گه خار چینم

        مرا تو چون چنان داری چنانم               مرا تو چون چنین خواهی چنینم

             در آن خمی که دل را رنگ بخشی         چه باشم من چه باشد مهر و کینم

تو بودی اول و آخر تو باشی                     تو به کن آخرم از اولینم

     چو تو پنهان شوی از اهل کفرم             چو تو پیدا شوی از اهل دینم

         بجز چیزی که دادی من چه دارم            چه می جویی ز جیب و آستینم

نویسنده : ۳۰ ما

اندیشه و غم را نبود هستی و تاب

آنجا که شرابست و ربابست و کباب

عیش ابدی نوش کنید ای اصحاب

چون سبزه و گل نهید لب بر لب آب

پير من و مراد من درد من و دوای من

فاش بگفتم اين سخن شمس من وخدای من

كعبة من كنشت من مونس روزگار من

دوزخ من بهشت من شمس من و خدای من

از امروز ما تصمیم داریم توی این وبلاگ دو نفری مطلب بنویسیم

نویسندگان این وبلاگ از امروز سعید و سیما هستن

سفری در پیش است

mountorsa — Sun, 10 Feb 2008 06:11:18 GMT

چند وقته به روز نکردم درگیر یه سری از کارها بودم که مهم تر از خیلی

چیزهای گذشته بود زندگیم به کلی تغییر کرده و کم کم دارم یه سفر دیگه رو شروع میکنم

یه سفر که دیگه تمومی نداره

باید کم کم مقدمات اون سفر رو ببندم شاید به همین دلیل دیگه کم رنگ تر مطلب اینجا بنویسم

شاید هم نه !!!!!!!!!!!!!!!!

باید بگم که با دوستانی هم نمک شدم و هم خون که بار غم گذشته رو که به دوش میکشیدم

جدایی از برادرم و بی خبری ۲ ساله از اون رو میتونم باهاشون تقسیم کنم .

دوست که نه همراهان و هم دلانی که هر روز باهاشون گام میزنم تا به دیار حضرت دوست