هر دو ساکت بودیم ، هر یک منتظر دیگری تا سخن بگوید اما در میان
دو روح ، تنها وسیله فهمیدن ، کلام نیست .
هجاهایی که از لبها و دهان ها می آیند نیستند که دل ها را به هم
نزدیک می کنند.
چیزی بزرگ تر و خالص تر از آنچه زبان اظهار می کند نیز وجود دارد .
سکوت ، روح های ما را روشن می کند ، در گوش دل هامان نجوا می کند
و آنها را با هم مانوس می سازد .
سکوت ، از خود جدایمان میکند ، ما را در سهپر جان گردش می دهد
و به ملکوت نزدیک تر می سازد .
سکوت ، این احساس را در ما بر می انگیزد که کالبد ما چیزی چز زندان
روح ما نیست و دنیا صرفا تبعید گاه جان است .
