«ارس» يا سرو كوهي كه در اصطلاح محلي «ول» ناميده مي شود و در ارتفاعات بالاتر از ۲هزار و ۵۰۰متري  در بين صخره ها مي رويد، خود باعث مرگ خود مي شود. اين درخت كه عمر طولاني دارد، به دليل ترشح نوعي «وزين» با درجه اشتعال بالا، با وزش باد و سايش ساقه ها بر روي هم آتش مي گيرد و از بين مي رود. طي روزها و شبهاي پاييزي كه باد در منطقه شديد است، نور روشني كه اين درخت در آن مي سوزد در نقاطي از ارتفاعات كوه  كه امكان حضور انسان در آن ممكن نيست، به چشم مي خورد. درخت «ارس» از خود مواد بنزني يا آراماتيك (تركيبات آل كالوييدي) كه درجه اشتعال بالايي دارد، ترشح مي كند. درخت مقاومت زياد نسبت به حشرات چوب خوار دارد و رطوبت تأثيري بر روي آن نمي گذارد، بوي حاصل از درخت ارس باعث فرار مار، عقرب و حشرات گزنده مي شود.اين درخت در خاكهاي جوان و تكامل نيافته رويش دارد و زادآوري آن با بذركم است و يكي از چهارگونه سوزني برگان بومي ايران است كه ظاهر آن مخروطي و ارتفاعش بيش از ۱۵متر است.