روزه یک سو شد و عید آمد و دل ها برخاست

                               می ز خمخانه بجوش آمد می باید خواست

نوبه زهد فروشان گران جان بگذشت

                                وقت شادی وطرب کردن رندان برخاست

چه ملامت رسد آنرا که چو ما باده خورد

                                وین نه عیبی است بدین بی خبری وین نه خطاست

بادی خواری که در و هیچ ریایی نبود

                                بهتر زا زهد فروسی که درو رو ریاست

ما نه مردان ریا ییم حریفان نفاق

                                  آنکه او عالم سر است بدین حال گواست

فرض ایزد بگزاریم به کس بد نکنیم

                                    وآنچه گویند روا نیست نگوییم رواست

چه شود گر من تو چند قدح باده خوریم

                                    باده از خون رزان است نه از خون شماست

این چه عیب است کزین عیب خلل خواهد بود

                                    ور بود نیز چه شد مردم بی عیب کجاست

۲۰مهرگان هر سال با نام حافظ رنگین شده است این پیر طریق که دعا را بر سر میخانه نهاد

و گشادی از ساق سیمین ساق محبوب جست بر تمامی پارسی زبان فرخنده باد