شناور در بیکران

 

این عکسی است که فضاپیمای وویجر از زمین گرفته است. عکسی که زمین را در فضای بیکران نشان می دهد. کارل ساگان فضانورد آمریکایی کتابی با همین عنوان نوشته است. در قسمتی از این کتاب می خوانیم:

دوباره به این نقطه نگاه کنید. همین جاست. خانه اینجاست. ما اینجاییم. تمام کسانی که دوستشان دارید٬ تمام کسانی که می شناسید٬ تمام کسانی که تابحال چیزی در موردشان شنیده اید٬ تمام کسانی که وجود داشته اند٬ زندگی شان را در اینجا سپری کرده اند. برآیند تمام خوشی ها و رنج های ما در همین نقطه جمع شده است. هزاران مذهب٬ ایدئولوژی و دکترین اقتصادی که آفرینندگانشان از صحت آنها کاملا مطمئن بوده اند٬ تمامی شکارچیان و صیادان٬ تمامی قهرمانان و بزدلان٬ تمامی آفرینندگان و ویران کنندگان تمدن٬ تمامی پادشاهان و رعایا٬ تمامی زوج های جوان عاشق٬ تمامی پدران و مادران٬ کودکان امیدوار٬ مخترعان و مکتشفان٬ تمامی معلمان اخلاق٬ تمامی سیاستمداران فاسد٬ تمامی «ابرستاره ها»٬ تمامی رهبران کبیر٬ تمامی قدیسان و گناهکاران در تاریخِ گونه ما٬ آنجا زیسته اند٬ در این ذره غبار که در فضای بیکران در مقابل اشعه خورشید شناور است. زمین ذره ای خرد در مقابل عظمت جهان است. به رودهای خون که توسط امپراطوران و ژنرال ها بر زمین جاری شده٬ البته با عظمت و فاتحانه٬ بیاندیشید. این خونریزان٬ اربابان لحظاتی از قسمت کوچکی از این نقطه بوده اند. به بی رحمی های بی پایانی که ساکنان گوشه ای از این نقطه٬ توسط ساکنان گوشه دیگر (که از این فاصله نمیتوان آنها را از هم بازشناخت) متحمل شده اند بیاندیشید٬ چقدر اینان به کشتن یکریگر مشتاقند٬ چقدر با حرارت از یکدیگر متنفرند. تمامی شکوه و جلال ما٬ تمامی حس خود مهم بینی بی پایان ما٬ توهم اینکه ما دارای موقعیتی ممتاز در پهنه گیتی هستیم٬ به واسطه این عکس به چالش کشیده می شود. سیاره ما لکه ای گم شده در تاریکی کهکشانهاست. در این تیرگی و عظمت بی پایان٬ هیچ نشانه ای از اینکه کمکی از جایی میرسد تا ما را از شر خودمان در امان نگاه دارد٬ دیده نمی شود.
زمین تنها جای شناخته شده است که قابلیت زیست دارد. هیچ جایی نیست٬ حداقل در آینده نزدیک که گونه بشر بتواند به آنجا مهاجرت کند. مشاهدات٬ بله٬ استقرار٬ هنوز نه. خوشتان بیاید یا نه٬ زمین تنها جایی است که می توانیم روی پای مان بایستیم. گفته شده که فضانوردی تجربه ای است شخصیت ساز که فرد را فروتن می سازد. شاید هیچ تصویری بهتر از این٬ غرور ابلهانه و نابخردانه نوع بشر را در دنیای کوچکش به نمایش نگذارد. برای من٬ این تصویر تاکیدی است بر مسئولیت ما در جهت برخورد مهربانانه تر ما با یکدیگر٬ و سعی در گرامی داشتن و حفظ کردن این نقطه آبی کمرنگ٬ تنها خانه ای که تاکنون شناخته ایم.

نرم نرمک میرسد اینک بهار

 

  

ساقیا آمدن عید مبارک بادت		وان مواعید که کردی مرواد از یادت
در شگفتم که در این مدت ایام فراق		برگرفتی ز حریفان دل و دل می‌دادت
برسان بندگی دختر رز گو به درآی		که دم و همت ما کرد ز بند آزادت
شادی مجلسیان در قدم و مقدم توست		جای غم باد مر آن دل که نخواهد شادت
شکر ایزد که ز تاراج خزان رخنه نیافت		بوستان سمن و سرو و گل و شمشادت
چشم بد دور کز آن تفرقه‌ات بازآورد		طالع نامور و دولت مادرزادت
حافظ از دست مده دولت این کشتی نوح		ور نه طوفان حوادث ببرد بنیادت

                                                                                                             حافظ

پرواز آزادی

 

مردان دریایی

 

این من نه منم آنکه منم گوئی کیست

گویا نه منم در دهنم گوئی کیست

من پیرهنی بیش نیم سر تا پای

آن کس که منش پیرهنم گوئی کیست

ای دریا دل تو گوهر و مرجان را

درباز که راه نیست کم خرجان را

تن همچو صدف دهان گشاده است که آه

من کی گنجم چو ره نشد مرجان را

سرزمین همیشه سبز

 

 

 

ای سبزی هر درخت و هر باغ و گیا

ای دولت و اقبال من و کار و کیا

ای خلوت و ای سماع و اخلاص و ریا

بی‌حضرت تو این همه سوداست بیا

حكایت مرد بقال و طوطی و روغن ریختن طوطی در دكان

          بود بقالی و او را طوطیی                            خوش نوا و سبز و گویا طوطیی

             بر دكان بودی نگهبان دكان                           نكته گفتی با همه سوداگران

             در خطاب آدمی ناطق بدی                          در نوای طوطیان حاذق بدی

             خواجه روزی سوی خانه رفته بود                بر دکان طوطی نگهبانی نمود

            گربه ای بر جست ناگه از دکان                    بهر موشی، طوطیک از بیم جان                                                     

             جست از صدر دكان، سویی گریخت             شیشه های روغن  ُگل را بریخت

             از سوی خانه بیامد خواجه اش                    بر دكان بنشست فارغ خواجه وش

             دید پُر روغن دكان و جاش چرب                    بر سرش زد، گشت طوطی كل ز ضرب 

         سیما/

انتظار.....

به کجا چنان شتابان؟

                           گون از نسیم پرسید.

دل من گرفته زینجا..

                           هوس سفر نداری.......

 

چه دردیه دوری و انتظار......چقدر طولانی شدند روزای کوتاه....صبر داره تموم میشه. فکر نمی کردم اونی که به دوستاش صبور بودن و یاد میداد روزی خودش نتونه صبر کنه.... یک نفر که خیلی برام عزیزه بهم یاد داده که تو چنین شرایطی روزه صبر بگیرم..عمل کردنش سخته ولی دارم سعی میکنم. این چمدون سفر مثل اینکه امسال دلش آروم و قرار نداره...هنوز باز نشده باز هوای سفر بسرش زده.  چقدر برای رسیدن به  چیزای باارزش انرژی باید گذاشت.... من که در این راه تمام انرژی که دارم می زارم ..زمانی هم که تموم شد جونم و می زارم....... تو سفر قونیه ۲ چیز باازش بدست آوردم.....یکی شناخت مولانا و ارزش زندگی و دیگری وارد شدن یک نفر به زندگی من که خودش می دونه کیه. این ۲ چیز خیلی به هم ربط دارن...دست بدست هم دادن و زندگی رو زیبا کردن. زندگی زیباست ای زیباپسند....زیبه اندیشان به زیبایی رسند....آنقدر زیباست این بی بازگشت ....کز برایش می توان از جان گذشت .......به امید دیدار

 

        ای شب شادی همیشه بادی شادا

عمرت به درازی قیامت بادا

       در یاد من آتشی از صورت دوست

              ای غصه اگر تو زهره داری یادا.............