بر خودم واجب دیدم این مطلب رو از سایت دوست بسیار عزیزم جناب آقای محمد تاجران لینک کنم

و برای ایشون آرزوی موفقیت در تلاش بی پایانی رو که در پیش دارن بکنم

بیکران

 

 

 

ارس

چند وقت بود عکسی از ارس این گیاه سر بلند توی وب لاگ نگذاشته بودم

جای این دوتاعکس واقعا خالی بود

سکوت

 

سکوتی سخت در درونم فریاد میزند

آری به این سوی زمین آمدم تا آرامشی بدست آورم

لیک لیک همان نقطه امیدی را که نیز در دل داشتم از دست دادم

سخت است سخت زمانی که میبینی تویی و بیابان تک وتنها در بیابانی برهوت

تنها نور امید تو ستارگان است نه نور خانه ای در دل رملستان

خانه ای که شاید خسته جانی در بر روی مسافری باز کند

هر گاه در خود فرو میروم تنها چیزی که میابم باز همان تنهایی است

درست است شانه هایم قویست نه برای خودم

شانه هایم برای گریه دیگران قویست

وچه آسان این شانه های قوی میلرزد در هنگام تنهایی

سخت است سخت اما چاره ای نیست اگر لحظه ای به ایستم

شاید توانی برای حرکت دوباره در تن رنجورم نماند

و باز در حرکت نیز تنهایم

واین خود تنهایی که مرا به جلو میراند

یا بهتر بگویم مرا به خود میخواند

میروم.........اما نمی پرسم زخویش ره کجا .........؟؟؟؟؟
منزل کجا...............؟؟؟؟

مقضود چیست...........؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 

یه اتفاق

 

امروز یه اتفاقی افتاد که بهتر دیدم که دوباره یه مطلب کوچیک بزار

توی جاده میومدم که باز هوای حافظ زد به سرم

گوشه ای نگه داشتم دیوان رو باز کردم

درست هم چیزی که باید می آمد درست همانی را که انتظارش رو داشتم

فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش

گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش

دلربایی همه آن نیست که عاشق بکشد

خواجه آن است که باشد غم خدمتکارش

جای آن است که خون موج زند در دل لعل

زین تغابن که خزف میشکند بازارش

بلبل ار فیض گل آموخت سخن ورنه نبود

این همه قول وغزل تعبیه در منقارش

آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست

هر کجا هست خدایا به سلامت دارش

ای که از کوچه معشوقه ما میگذری

بر حذر باش که سر میشکند دیوارش

صحبت عافیت گرچه خوش افتاد ای دل

جانب عشق عزیز است فرو مگذارش

صوفی سر خوش از این دست که کج کرد کلاه

به دو جام دگر آشفته شود دستارش

دل حافظ که به دیدار تو خو گر شده بود

ناز پرورد وصال است مجو آزارش

این رو تنها مخصوص یه اتفاق خاص که امروز افتاد نوشتم

امروز صبح باغچه همسایه

لحظه دیدار نزدیک است

لحظه دیدار نزدیک است

باز من دیوانه ام مستم

باز گویی در جهان دیگری هستم

ای به غفلت نخراشی صورتم را تیغ

ای به غفلت مپریشانی زلفکم را دست

لحظه دیدار نزدیک است

باز من دیوانه ام مستم

باز میلرزد دل و دستم

از کوچه رندان

 

یاری اندر کس نمیبینم یاران را چه شد

دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد

 

 

 

درمحفل خود راه مده همچو منی را
که افسرده دل افسرده کند انجمنی را

کوه و دشت

 

يک روز رسد غمي به اندازه کوه

يک روز رسد نشاط به اندازه دشت

 افسانه زندگي چنين است گلم

در سايه کوه بايد از دشت گذشت